| Lv., Chap. |
| 9, 1 |
quibuscumque
dis
cordi
fuit
subigi
|
nos |
ad
necessitatem
dedendi
res
quae |
| 9, 1 |
ex
foedere
rupto
irarum
in
|
nos |
caelestium
fuit.
Satis
scio,
quibuscumque |
| 9, 8 |
bellum
uelitis,
ut
omnia
ante
|
nos |
consules
bella
gesta
sunt.
quae |
| 9, 11 |
uiolatum;
eo
uobis
iustum
in
|
nos |
factum
esse
bellum.
Haec
ludibria |
| 9, 1 |
mitigandosque
homines
potuit
quam
quod
|
nos |
fecimus?
res
hostium
in
praeda |
| 9, 11 |
populus
Romanus
consulum
sponsionem
nec
|
nos |
fidem
populi
Romani
accusemus.
Nunquamne |
| 9, 9 |
hostium
imperatoribus
mentem
ademerunt.
Nec
|
nos |
in
bello
satis
cauimus
et |
| 9, 26 |
innocentiam
suam
purgarent
uisa
in
|
nos |
inruerunt,
et
priuatis
dictatorem
poscere |
| 9, 9 |
possit
an
in
diem
differatur;
|
nos |
interim,
T-
Veturi
uosque
ceteri, |
| 9, 26 |
exerceatis,
ut
appareat
innocentia
nostra
|
nos, |
non
maiestate
honoris
tutos
a |
| 9, 23 |
quibus
operae
est
trahere
bellum:
|
nos |
omnium
rerum
respectum
praeterquam
uictoriae |
| 9, 9 |
Postumius
interea
dedite"
inquit
profanos
|
nos, |
quos
salua
religione
potestis;
dedetis |
| 9, 1 |
ex
contagione
noxae
remaneret
penes
|
nos, |
Romam
portauimus.
Quid
ultra
tibi, |
| 9, 9 |
Sed
neque
uos
tulissetis
nec
|
nos |
spopondissemus;
nec
fas
fuit
alium |
| 9, 8 |
at
uos
satis
habeatis
uidisse
|
nos |
sub
iugum
missos,
uidisse
sponsione |
| 9, 9 |
quibus
nihil
egistis.
Samnitibus
sponsores
|
nos |
sumus
rei
satis
locupletes
in |
| 9, 9 |
istam
expresserunt
nobis
Samnites,
coegissent
|
nos |
uerba
legitima
dedentium
urbes
nuncupare, |