| Lv., Chap. |
| 22, 8 |
creare
poterat}
quod
nunquam
ante
|
eam |
diem
factum
erat,
dictatorem
populus |
| 22, 61 |
fides
socio}
rum,
quae
ad
|
eam |
diem
firma
steterat,
tum
labare |
| 22, 22 |
sit
res:
metum
continuisse
ad
|
eam |
diem
Hispanorum
animos,
quia
procul |
| 22, 38 |
militum
adacti
milites;
nam
ad
|
eam |
diem
nihil
praeter
sacramentum
fuerat |
| 22, 33 |
creandos
Romam
ueniret;
se
in
|
eam |
diem
quam
iussissent
comitia
edicturum. |
| 22, 30 |
bellum
esse
crederent
cuius
terribilem
|
eam} |
famam
a
patribus
accepissent.
Hannibalem |
| 22, 27 |
haudquaquam
id
placere:
omnia
fortunam
|
eam |
habitura
quamcumque
temeritas
collegae
habuisset; |
| 22, 30 |
acie
redeuntem
dixisse
ferunt
tandem
|
eam |
nubem,
quae
sedere
in
iugis |
| 22, 14 |
dedecus
esse
imperii
sui
duxerint,
|
eam |
nunc
plenam
hostium
Numidarumque
ac |
| 22, 33 |
non
esse.
Itaque
duumuiri
ad
|
eam |
rem
creati
a
M-
Aemilio |
| 22, 26 |
plebis
unus
gratiam
tulit.
Omnes
|
eam |
rogationem,
quique
Romae
quique
in |
| 22, 50 |
uno
agmine
Canusium
abituros
esse.
|
eam |
sententiam
alii
totam
aspernari;
cur |
| 22, 51 |
est
uisa
maiorque
quam
ut
|
eam |
statim
capere
animo
posset.
Itaque |
| 22, 37 |
ac
uiginti
adferre
sese.
Acciperent
|
eam |
tenerentque
et
haberent
propriam
et |
| 22, 22 |
obsidibus
potissimum
tradendis
animum
adiecit,
|
eam |
unam
rem
maxime
ratus
conciliaturam |