| Lv., Chap. |
| 22, 18 |
agendo
proficere;
haud
paruam
rem
|
esse |
ab
totiens
uictore
hoste
uinci |
| 22, 8 |
rescinderent
fluminum:
pro
urbe
dimicandum
|
esse |
ac
penatibus
quando
Italiam
tueri |
| 22, 24 |
conspectum,
ut
intentum
se}
sciret
|
esse |
ad
frumentatores,
si
qua
uis |
| 22, 56 |
ab
se
missi}
nuntiatum
his
|
esse |
aliam
classem
ad
Aegates
insulas |
| 22, 54 |
Appiusque
et
Scipio,
postquam
incolumem
|
esse |
alterum
consulem
acceperunt,
nuntium
extemplo |
| 22, 22 |
nunc
cis
Hiberum
castra
Romana
|
esse, |
arcem
tutam
perfugiumque
nouas
uolentibus |
| 22, 37 |
uirum
bonum
egregiumque
socium
Hieronem
|
esse |
atque
uno
tenore,
ex
quo |
| 22, 37 |
ac
deberet
gratum
populo
Romano
|
esse. |
aurum
et
a
ciuitatibus
quibusdam |
| 22, 24 |
Hannibalem
fefellit
cum
duce
mutatam
|
esse |
belli
rationem
et
ferocius
quam |
| 22, 22 |
sciret
nihil
obsidum
custodes
facturos
|
esse, |
Bostarem
ipsum
arte
adgreditur.
Castra |
| 22, 59 |
nihil
tamen
nobis
uita
opus
|
esse |
censeamus
cum
indigni
ut
redimeremur |
| 22, 5 |
sit,
eo
minus
ferme
periculi
|
esse. |
Ceterum
prae
strepitu
ac
tumultu |
| 22, 15 |
sequi
nec
spem
uidit
effugiendi
|
esse, |
cohortatus
suos
in
proelium
rediit, |
| 22, 3 |
exercitum
Romanum
circa
Arreti
moenia
|
esse. |
Consulis
deinde
consilia
atque
animum |
| 22, 30 |
uix
cum
eadem
gente
bellum
|
esse |
crederent
cuius
terribilem
eam}
famam |
| 22, 55 |
reuocandos
consulendumque
de
urbis
custodia
|
esse. |
~Cum
in
hanc
sententiam
pedibus |
| 22, 17 |
fraus,
tum
uero
insidias
rati
|
esse, |
cum
maiore
tumultu
concitant
se |
| 22, 58 |
sermone
adloquitur:
non
interneciuum
sibi
|
esse |
cum
Romanis
bellum;
de
dignitate |
| 22, 1 |
ut
ita
fierent
quemadmodum
cordi
|
esse |
di
sibi}
diuinis
carminibus
praefarentur. |
| 22, 40 |
diceret
uera
quam
facilia
factu
|
esse; |
dictatori
magistrum
equitum
intolerabilem
fuisse; |
| 22, 50 |
transirent:
uno
agmine
Canusium
abituros
|
esse. |
eam
sententiam
alii
totam
aspernari; |
| 22, 61 |
publice
datis
deducendum
ad
Hannibalem
|
esse. |
Est
et
alia
de
captiuis |
| 22, 9 |
de
integro
atque
amplius
faciundum
|
esse, |
et
Ioui
ludos
magnos
et |
| 22, 41 |
consulis
ac
nouorum
maxime
militum
|
esse. |
Et
omnia
ei
hostium
haud |
| 22, 9 |
Veneri
Erycinae
ac
Menti
uouendas
|
esse, |
et
supplicationem
lectisterniumque
habendum,
et |
| 22, 19 |
Romanam
iam
haud
procul
portu
|
esse. |
haec
equites
dimissi
passim
imperabant; |
| 22, 54 |
Romana
nec
ducem
nec
militem
|
esse; |
Hannibalis
Apuliam,
Samnium
ac
iam |
| 22, 25 |
milia
hostium
occidisse
maiorem
gloriam
|
esse. |
Huius
generis
orationibus
frustra
habitis |
| 22, 42 |
cum
cura
renuntiat
insidias
profecto
|
esse: |
ignes
in
parte
castrorum
quae |
| 22, 55 |
exploranda
noscendaque
per
impigros
iuuenes
|
esse; |
illud
per
patres
ipsos
agendum, |
| 22, 14 |
suam}
Punicas
uagari
classes
dedecus
|
esse |
imperii
sui
duxerint,
eam
nunc |
| 22, 37 |
si
e
re
publica
censeret
|
esse, |
in
Africam
traiceret.
~Dilectu
perfecto |
| 22, 12 |
propalam
de
uirtute
ac
gloria
|
esse, |
in
castra
rediit;
ceterum
tacita |
| 22, 56 |
ad
decem
milia
militum
ferme
|
esse |
incompositorum
inordinatorumque;
Poenum
sedere
ad |
| 22, 53 |
consultandum
ait
in
tanto
malo
|
esse. |
Irent
secum
extemplo
armati
qui |
| 22, 8 |
quod
adgrauaret
pati
possent,
aestimandum
|
esse. |
itaque
ad
remedium
iam
diu |
| 22, 33 |
locatam
ad
id
tempus
non
|
esse. |
Itaque
duumuiri
ad
eam
rem |
| 22, 11 |
Punica
circa
portum
Cosanum
captas
|
esse. |
Itaque
extemplo
consul
Ostiam
proficisci |
| 22, 41 |
partes
tironum
militum
in
exercitu
|
esse. |
Itaque
locum
et
tempus
insidiis |
| 22, 27 |
cum
alio,
non
ademptum
imperium
|
esse; |
itaque
se
nunquam
uolentem
parte, |
| 22, 1 |
illi
iustum
imperium,
quod
auspicium
|
esse? |
Magistratus
id
a
domo,
publicis |
| 22, 25 |
imperatore
haud
magni
fortunam
momenti
|
esse, |
mentem
rationemque
dominari,
et
in |
| 22, 22 |
teneat
beneficio
et
gratia
deuinciendos
|
esse. |
miranti
Bostari
percontantique
quodnam
id |
| 22, 30 |
Romanis
atque
in
Italia
bellum
|
esse; |
nam
biennio
ante
adeo
et |
| 22, 61 |
in
urbem
necne,
ita
admissos
|
esse |
ne
tamen
iis
senatus
daretur; |
| 22, 61 |
plebis
de
redimendis
captiuis
relatum
|
esse |
nec
censuisse
redimendos
senatum;
et |
| 22, 59 |
hostes
erumpendi
spes
esset
nec
|
esse |
nefas
duceremus
quinquaginta
milibus
hominum |
| 22, 25 |
plebis
id
unum
enimuero
ferendum
|
esse |
negat,
non
praesentem
solum
dictatorem |
| 22, 29 |
parere
sciat,
eum
extremi
ingenii
|
esse. |
Nobis
quoniam
prima
animi
ingeniique |
| 22, 22 |
subitum
tantae
rei
donum
posset
|
esse, |
obsides"
inquit,
in
ciuitates
remitte. |
| 22, 15 |
etiam
Romae
infamem
suam
cunctationem
|
esse, |
obstinatus
tamen
tenore
eodem
consiliorum |
| 22, 11 |
legionibus
uictori
hosti
obuiam
eundum
|
esse |
patres
censerent.
Decretum
ut
ab |
| 22, 5 |
sed
ui
ac
uirtute
euadendum
|
esse; |
per
medias
acies
ferro
uiam |
| 22, 53 |
ubi
ea
cogitentur
hostium
castra
|
esse. |
Pergit
ire
sequentibus
paucis
in |
| 22, 9 |
deum
essent
ipsos
deos
consulendos
|
esse, |
peruicit
ut,
quod
non
ferme |
| 22, 34 |
consulatum
unum
certe
plebis
Romanae
|
esse; |
populum
liberum
habiturum
ac
daturum |
| 22, 60 |
ne
ipsi
quidem
dixerint
ciues
|
esse |
possunt?
Nisi
quis
credere
potest |
| 22, 42 |
atque
etiam
dicere
prouidendum
praecauendumque
|
esse; |
postremo,
cum
aliter
neque
seditionem |
| 22, 33 |
itaque
per
interregem
comitia
habenda
|
esse |
potius
quam
consul
alter
a |
| 22, 1 |
agerentque,
suas
terras
sedem
belli
|
esse |
premique
utriusque
partis
exercituum
hibernis |
| 22, 53 |
spem
fouere;
desperatam
comploratamque
rem
|
esse |
publicam;
nobiles
iuuenes
quosdam,
quorum |
| 22, 9 |
peccatum
a
C-
Flaminio
consule
|
esse |
quaeque
piacula
irae
deum
essent |
| 22, 27 |
Fabio,
statuendum
omnium
primum
ait
|
esse |
quemadmodum
imperio
aequato
utantur:
se |
| 22, 44 |
hic
nullam
penes
se
culpam
|
esse, |
quod
Hannibal
iam
uel{
ut} |
| 22, 59 |
sint,
quem
censetis
animum
ipsorum
|
esse |
quorum
in
discrimine
uita
libertasque |
| 22, 17 |
quosdam
ignes
conspexere,
circumuentos
se
|
esse |
rati
praesidio
excessere.
Qua
minime |
| 22, 18 |
sensit
Fabius;
ceterum
et
insidias
|
esse |
ratus
et
ab
nocturno
utique |
| 22, 22 |
unum
uile
atque
infame
corpus
|
esse |
ratus,
id
agebat
ut
quam |
| 22, 56 |
consulem
exercitumque
caesum;
sese
Canusi
|
esse, |
reliquias
tantae
cladis
uelut
ex |
| 22, 34 |
plebeios
nobiles
iam
eisdem
initiatos
|
esse |
sacris
et
contemnere
plebem,
ex |
| 22, 60 |
timorem
ignauiamque
seruitutis
ignominiosae
causam
|
esse |
sciant.
Maluerunt
in
tentoriis
latentes |
| 22, 53 |
in
se
hunc
gladium
strictum
|
esse |
sciat"
Haud
secus
pauidi
quam |
| 22, 53 |
eo
censerent,
negat
consilii
rem
|
esse |
Scipio}
Iuuenis,
fatalis
dux
huiusce |
| 22, 59 |
in
nobis
praesidii
rei
publicae
|
esse. |
Sed
illis
et
bonis
ac |
| 22, 25 |
Calenumque
et
Falernum
agrum
peruastatos
|
esse |
sedente
Casilini
dictatore
et
legionibus |
| 22, 4 |
quam
satis
cerneret
se
circumuentum
|
esse |
sensit,
et
ante
in
frontem |
| 22, 25 |
suum
pugnasset,
rationem
diceret
reddendam
|
esse. |
Si
penes
se
summa
imperii |
| 22, 56 |
Romanam
adgrederentur;
itaque
classe
opus
|
esse, |
si
regem
socium
Siciliamque
tueri |
| 22, 37 |
prope
aduersis
rebus
quam
secundis
|
esse, |
tamen
se
omnia
quibus
a |
| 22, 51 |
ad
consilium
pensandum
temporis
opus
|
esse. |
Tum
Maharbal:
non
omnia
nimirum |
| 22, 5 |
in
dextera
ferroque
salutis
spem
|
esse, |
tum
sibi
quisque
dux
adhortatorque |
| 22, 59 |
mitis
Hannibal
contra
naturam
suam
|
esse |
uelit,
nihil
tamen
nobis
uita |
| 22, 59 |
patres
conscripti,
si
iam
duriores
|
esse |
uelitis,
quod
nullo
nostro
merito |
| 22, 61 |
magna
contentione
actum
in
senatu
|
esse |
uictosque
paucis
sententiis
qui
dedendos |
| 22, 13 |
Casinum
longe
inde
alia
regione
|
esse; |
uirgisque
caeso
duce
et
ad |
| 22, 29 |
inquit,
audiui,
milites,
eum
primum
|
esse |
uirum
qui
ipse
consulat
quid |
| 22, 59 |
patres
conscripti.
Scio
in
discrimine
|
esse |
uitam
corpusque
meum;
magis
me |
| 22, 31 |
ciuitas
non
poterat,
eo
decursum
|
esse |
ut
a
populo
crearetur
qui |
| 22, 34 |
apparere
id
actum
et
quaesitum
|
esse |
ut
interregnum
iniretur,
ut
in |
| 22, 27 |
temporibus
alterius
summum
ius
imperiumque
|
esse, |
ut
par
hosti
non
solum |
| 22, 61 |
adeo
omnibus
notis
ignominiisque
confectos
|
esse |
ut
quidam
eorum
mortem
sibi |
| 22, 34 |
esset
dictus
comitiorum
causa,
expugnatum
|
esse |
ut
uitiosus
dictator
per
augures |