[1,1] Maior pars mortalium, Pauline, de naturae malignitate conqueritur, quod in
exiguum aeui gignimur, quod haec tam uelociter, tam rapide dati nobis temporis
spatia decurrant, adeo ut exceptis admodum paucis ceteros in ipso uitae apparatu
uita destituat. Nec huic publico, ut opinantur, malo turba tantum et imprudens
uulgus ingemuit; clarorum quoque uirorum hic affectus querellas euocauit.
[1,2] Inde illa maximi medicorum exclamatio est: "uitam breuem esse, longam artem". Inde
Aristotelis cum rerum natura exigentis minime conueniens sapienti uiro lis:
"aetatis illam animalibus tantum indulsisse, ut quina aut dena saecula
educerent, homini in tam multa ac magna genito tanto citeriorem terminum stare."
[1,3] Non exiguum temporis habemus, sed multum perdidimus. Satis longa uita et in
maximarum rerum consummationem large data est, si tota bene collocaretur; sed
ubi per luxum ac neglegentiam diffluit, ubi nulli bonae rei impenditur, ultima
demum necessitate cogente, quam ire non intelleximus transisse sentimus.
[1,4] Ita est: non accipimus breuem uitam sed fecimus, nec inopes eius sed prodigi sumus.
Sicut amplae et regiae opes, ubi ad malum dominum peruenerunt, momento
dissipantur, at quamuis modicae, si bono custodi traditae sunt, usu crescunt:
ita aetas nostra bene disponenti multum patet.
[2,1] Quid de rerum natura querimur? Illa se benigne gessit: uita, si uti scias,
longa est. At alium insatiabilis tenet auaritia; alium in superuacuis
laboribus operosa sedulitas; alius uino madet, alius inertia torpet; alium
defetigat ex alienis iudiciis suspensa semper ambitio, alium mercandi praeceps
cupiditas circa omnis terras, omnia maria spe lucri ducit; quosdam torquet
cupido militiae numquam non aut alienis periculis intentos aut suis anxios; sunt
quos ingratus superiorum cultus uoluntaria seruitute consumat;
[2,2] multos aut affectatio alienae formae aut suae querella detinuit; plerosque nihil certum
sequentis uaga et inconstans et sibi displicens leuitas per noua consilia
iactauit; quibusdam nihil quo cursum derigant placet, sed marcentis
oscitantisque fata deprendunt, adeo ut quod apud maximum poetarum more oraculi
dictum est uerum esse non dubitem: "Exigua pars est uitae qua uiuimus. Ceterum
quidem omne spatium non uita sed tempus est.
[2,3] Urgent et circumstant uitia undique nec resurgere aut in dispectum ueri attollere oculos sinunt. Et immersos
et in cupiditatem infixos premunt, numquam illis recurrere ad se licet. Si
quando aliqua fortuito quies contigit, uelut profundo mari, in quo post uentum
quoque uolutatio est, fluctuantur nec umquam illis a cupiditatibus suis otium
stat.
[2,4] De istis me putas dicere, quorum in confesso mala sunt? Aspice illos ad
quorum felicitatem concurritur:bonis suis effocantur. Quam multis diuitiae
graues sunt! Quam multorum eloquentia et cotidiana ostentandi ingenii
sollicitatio sanguinem educit! Quam multi continuis uoluptatibus pallent! Quam
multis nihil liberi relinquit circumfusus clientium populus! Omnis denique istos
ab infimis usque ad summos pererra: hic aduocat, hic adest, ille periclitatur,
ille defendit, ille iudicat, nemo se sibi uindicat, alius in alium consumitur.
Interroga de istis quorum nomina ediscuntur, his illos dinosci uidebis notis:
ille illius ius cultor est, hic illius; suus nemo est.
[2,5] Deinde dementissima quorundam indignatio est: queruntur de superiorum fastidio, quod ipsis adire
uolentibus non uacauerint! Audet quisquam de alterius superbia queri, qui sibi
ipse numquam uacat? Ille tamen te, quisquis es, insolenti quidem uultu sed
aliquando respexit, ille aures suas ad tua uerba demisit, ille te ad latus suum
recepit: tu non inspicere te umquam, non audire dignatus es. Non est itaque quod
ista officia cuiquam imputes, quoniam quidem, cum illa faceres, non esse cum
alio uolebas, sed tecum esse non poteras.
[3,1] Omnia licet quae umquam ingenia fulserunt in hoc unum consentiant,
numquam satis hanc humanarum mentium caliginem mirabuntur: praedia sua occupari
a nullo patiuntur et, si exigua contentio est de modo finium, ad lapides et arma
discurrunt; in uitam suam incedere alios sinunt, immo uero ipsi etiam
possessores eius futuros inducunt; nemo inuenitur qui pecuniam suam diuidere
uelit, uitam unusquisque quam multis distribuit! Adstricti sunt in continendo
patrimonio, simul ad iacturam temporis uentum est, profusissimi in eo cuius
unius honesta auaritia est.
[3,2] Libet itaque ex seniorum turba comprendere
aliquem: "Peruenisse te ad ultimum aetatis humanae uidemus, centesimus tibi uel
supra premitur annus: agedum, ad computationem aetatem tuam reuoca. Duc quantum
ex isto tempore creditor, quantum amica, quantum rex, quantum cliens abstulerit,
quantum lis uxoria, quantum seruorum coercitio, quantum officiosa per urbem
discursatio; adice morbos quos manu fecimus, adice quod et sine usu iacuit:
uidebis te pauciores annos habere quam numeras.
[3,3] Repete memoria tecum quando
certus consilii fueris, quotus quisque dies ut destinaueras recesserit, quando
tibi usus tui fuerit, quando in statu suo uultus, quando animus intrepidus, quid
tibi in tam longo aeuo facti operis sit, quam multi uitam tuam diripuerint te
non sentiente quid perderes, quantum uanus dolor, stulta laetitia, auida
cupiditas, blanda conuersatio abstulerit, quam exiguum tibi de tuo relictum sit:
intelleges te immaturum mori."
[3,4] Quid ergo est in causa? Tamquam semper uicturi
uiuitis, numquam uobis fragilitas uestra succurrit, non obseruatis quantum iam
temporis transierit; uelut ex pleno et abundanti perditis, cum interim fortasse
ille ipse qui alicui uel homini uel rei donatur dies ultimus sit. Omnia tamquam
mortales timetis, omnia tamquam immortales concupiscitis.
[3,5] Audies plerosque dicentes: "A quinquagesimo anno in otium secedam, sexagesimus me annus ab
officiis dimittet." Et quem tandem longioris uitae praedem accipis? Quis ista
sicut disponis ire patietur? Non pudet te reliquias uitae tibi reseruare et id
solum tempus bonae menti destinare quod in nullam rem conferri possit? Quam
serum est tunc uiuere incipere cum desinendum est? Quae tam stulta mortalitatis
obliuio in quinquagesimum et sexagesimum annum differre sana consilia et inde
uelle uitam inchoare quo pauci perduxerunt?
[4,1] Potentissimis et in altum sublatis hominibus excidere uoces uidebis quibus
otium optent, laudent, omnibus bonis suis praeferant. Cupiunt interim ex illo
fastigio suo, si tuto liceat, descendere; nam ut nihil extra lacessat aut
quatiat, in se ipsa fortuna ruit.
[4,2] Diuus Augustus, cui dii plura quam ulli
praestiterunt, non desiit quietem sibi precari et uacationem a re publica
petere; omnis eius sermo ad hoc semper reuolutus est, ut speraret otium: hoc
labores suos, etiam si falso, dulci tamen oblectabat solacio, aliquando se
uicturum sibi.
[4,3] In quadam ad senatum missa epistula, cum requiem suam non
uacuam fore dignitatis nec a priore gloria discrepantem pollicitus esset, haec
nerba inueni: "Sed ista fieri speciosius quam promitti possunt. Me tamen cupido
temporis optatissimi mihi prouexit, ut quoniam rerum laetitia moratur adhuc,
praeciperem aliquid uoluptatis ex uerborum dulcedine."
[4,4] Tanta uisa est res otium, ut illam, quia usu non poterat, cogitatione praesumeret. Qui omnia
uidebat ex se uno pendentia, qui hominibus gentibusque fortunam dabat, illum
diem laetissimus cogitabat quo magnitudinem suam exueret.
[4,5] Expertus erat quantum illa bona per omnis terras fulgentia sudoris exprimerent, quantum
occultarum sollicitudinum tegerent: cum ciuibus primum, deinde cum collegis,
nouissime cum affinibus coactus armis decernere mari terraque sanguinem fudit.
Per Macedoniam, Siciliam, Aegyptum, Syriam Asiamque et omnis prope oras bello
circumactus Romana caede lassos exercitus ad externa bella conuertit. Dum Alpes
pacat immixtosque mediae paci et imperio hostes perdomat, dum ut ultra Rhenum
et Euphraten et Danuuium terminos mouet, in ipsa urbe Murenae, Caepionis Lepidi,
Egnati, aliorum in eum mucrones acuebantur.
[4,6] Nondum horum effugerat insidias:
filia et tot nobiles iuuenes adulterio uelut sacramento adacti iam infractam
aetatem territabant Paulusque et iterum timenda cum Antonio mulier. Haec ulcera
cum ipsis membris absciderat: alia subnascebantur; uelut graue multo sanguine
corpus parte semper aliqua rumpebatur. Itaque otium optabat, in huius spe et
cogitatione labores eius residebant, hoc uotum erat eius qui uoti compotes
facere poterat.
[5,1] M. Cicero inter Catilinas, Clodios iactatus Pompeiosque et Crassos, partim
manifestos inimicos, partim dubios amicos, dum fluctuatur cum re publica et
illam pessum euntem tenet, nouissime abductus, nec secundis rebus quietus nec
aduersarum patiens, quotiens illum ipsum consulatum suum non sine causa sed sine
fine laudatum detestatur!
[5,2] Quam flebiles uoces exprimit in quadam ad Atticum
epistula iam uicto patre Pompeio, adhuc filio in Hispania fracta arma refouente!
"Quid agam", inquit, "hic, quaeris? Moror in Tusculano meo semiliber." Alia
deinceps adicit, quibus et priorem aetatem complorat et de praesenti queritur et
de futura desperat.
[5,3] Semiliberum se dixit Cicero: at me hercules numquam
sapiens in tam humile nomen procedet, numquam semiliber erit, integrae semper
libertatis et solidae, solutus et sui iuris et altior ceteris. Quid enim supra
eum potest esse qui supra fortunam est?
[6,1] Liuius Drusus, uir acer et uehemens, cum leges nouas et mala Gracchana
mouisset stipatus ingenti totius Italiae coetu, exitum rerum non peruidens, quas
nec agere licebat nec iam liberum erat semel incohatas relinquere, exsecratus
inquietam a primordiis uitam dicitur dixisse: uni sibi ne puero quidem umquam
ferias contigisse. Ausus est enim et pupillus adhuc et praetextatus iudicibus
reos commendare et gratiam suam foro interponere tam efficaciter quidem, ut
quaedam iudicia constet ab illo rapta.
[6,2] Quo non erumperet tam immatura ambitio?
Scires in malum ingens et priuatum et publicum euasuram tam praecoquem audaciam.
Sero itaque querebatur nullas sibi ferias contigisse a puero seditiosus et foro
grauis. Disputatur an ipse sibi manus attulerit; subito enim uulnere per inguen
accepto collapsus est, aliquo dubitante an mors eius uoluntaria esset, nullo an
tempestiua.
[6,3] Superuacuum est commemorare plures qui, cum aliis felicissimi
uiderentur, ipsi in se uerum testimonium dixerunt perosi omnem actum annorum
suorum; sed his querellis nec alios mutauerunt nec se ipsos: nam cum uerba
eruperunt, affectus ad consuetudinem relabuntur.
[6,4] Vestra me hercules uita,
licet supra mille annos exeat, in artissimum contrahetur: ista uitia nullum non
saeculum deuorabunt; hoc uero spatium, quod quamuis natura currit ratio dilatat,
cito uos effugiat necesse est; non enim apprenditis nec retinetis uel ocissimae
omnium rei moram facitis, sed abire ut rem superuacuam ac reparabilem sinitis.
[7,1] In primis autem et illos numero qui nulli rei nisi uino ac libidini
uacant; nulli enim turpius occupati sunt. Ceteri, etiam si uana gloriae imagine
teneantur, speciose tamen errant; licet auaros mihi, licet iracundos enumeres
uel odia exercentes iniusta uel bella, omnes isti uirilius peccant: in uentrem
ac libidinem proiectorum inhonesta tabes est.
[7,2] Omnia istorum tempora excute,
aspice quam diu computent, quam diu insidientur, quam diu timeant, quam diu
colant, quam diu colantur, quantum uadimonia sua atque aliena occupent, quantum
conuiuia, quae iam ipsa officia sunt: uidebis quemadmodum illos respirare non
sinant uel mala sua uci bona.
[7,3] Denique inter omnes conuenit nullam rem bene
exerceri posse ab homine occupato, non eloquentiam, non liberales disciplinas,
quando districtus animus nihil altius recipit sed omnia uelut inculcata respuit.
Nihil minus est hominis occupati quam uiuere: nullius rei difficilior scientia
est. Professores aliarum artium uulgo multique sunt, quasdam uero ex his pueri
admodum ita percepisse uisi sunt, ut etiam praecipere possent: uiuere tota uita
discendum est et, quod magis fortasse miraberis, tota uita discendum est mori.
[7,4] Tot maximi uiri, relictis omnibus impedimentis, cum diuitiis, officiis,
uoluptatibus renuntiassent, hoc unum in extremam usque aetatem egerunt ut uiuere
scirent; plures tamen ex his nondum se scire confessi uita abierunt, nedum ut
isti sciant.
[7,5] Magni, mihi crede, et supra humanos errores eminentis uiri est
nihil ex suo tempore delibari sinere, et ideo eius uita longissima est, quia,
quantumcumque patuit, totum ipsi uacauit. Nihil inde incultum otiosumque iacuit,
nihil sub alio fuit, neque enim quicquam repperit dignum quod cum tempore suo
permutaret custos eius parcissimus. Itaque satis illi fuit: iis uero necesse est
defuisse ex quorum uita multum populus tulit.
[7,6] Nec est quod putes hinc illos
aliquando non intellegere damnum suum: plerosque certe audies ex iis quos magna
felicitas grauat inter clientium greges aut causarum actiones aut ceteras
honestas miserias exclamare interdum: "Viuere mihi non licet."
[7,7] Quidni non liceat? Omnes illi qui te sibi aduocant tibi abducunt. Ille reus quot dies
abstulit? Quot ille candidatus? Quot illa anus efferendis heredibus lassa? Quot
ille ad irritandam auaritiam captantium simulatus aeger? Quot ille potentior
amicus, qui uos non in amicitiam sed in apparatu habet? Dispunge, inquam, et
recense uitae tuae dies: uidebis paucos admodum et reiculos apud te resedisse.
[7,8] Assecutus ille quos optauerat fasces cupit ponere et subinde dicit: "Quando hic
annus praeteribit?" Facit ille ludos, quorum sortem sibi obtingere magno
aestimauit: "Quando", inquit, "istos effugiam?" Diripitur ille toto foro
patronus et magno concursu omnia ultra quam audiri potest complet: "Quando",
inquit, "res proferentur?" Praecipitat quisque uitam suam et futuri desiderio
laborat, praesentium taedio.
[7,9] At ille qui nullum non tempus in usus suos
confert, qui omnes dies tamquam ultimum ordinat, nec optat crastinum nec timet.
Quid enim est quod iam ulla hora nouae uoluptatis possit afferre? Omnia nota,
omnia ad satietatem percepta sunt. De cetero fors fortuna ut uolet ordinet: uita
iam in tuto est. Huic adici potest, detrahi nihil, et adici sic quemadmodum
saturo iam ac pleno aliquid cibi: quod nec desiderat et capit.
[7,10] Non est itaque quod quemquam propter canos aut rugas putes diu uixisse: non ille diu
uixit, sed diu fuit. Quid enim, si illum multum putes nauigasse quem saeua
tempestas a portu exceptum huc et illuc tulit ac uicibus uentorum ex diuerso
furentium per eadem spatia in orbem egit? Non ille multum nauigauit, sed multum
iactatus est.
[8,1] Mirari soleo cum uideo aliquos tempus petentes et eos qui rogantur
facillimos; illud uterque spectat propter quod tempus petitum est, ipsum quidem
neuter: quasi nihil petitur, quasi nihil datur. Re omnium pretiosissima luditur;
fallit autem illos, quia res incorporalis est, quia sub oculos non uenit ideoque
uilissima aestimatur, immo paene nullum eius pretium est.
[8,2] Annua, congiaria homines carissime accipiunt et illis aut laborem aut operam aut diligentiam suam
locant: nemo aestimat tempus; utuntur illo laxius quasi gratuito. At eosdem
aegros uide, si mortis periculum propius admotum est, medicorum genua tangentes,
si metuunt capitale supplicium, omnia sua, ut uiuant, paratos impendere! Tanta
in illis discordia affectuum est!
[8,3] Quodsi posset quem-admodum praeteritorum
annorum cuiusque numerus proponi, sic futurorum, quomodo illi qui paucos
uiderent superesse trepidarent, quomodo illis parcerent! Atqui facile est
quamuis exiguum dispensare quod certum est; id debet seruari diligentius quod
nescias quando deficiat.
[8,4] Nec est tamen quod putes illos ignorare quam cara res
sit: dicere solent eis quos ualdissime diligunt paratos se partem annorum suorum
dare: dant nec intellegunt: dant autem ita ut sine illorum incremento sibi
detrahant. Sed hoc ipsum an detrahant nesciunt; ideo tolerabilis est illis
iactura detrimenti latentis.
[8,5] Nemo restituet annos, nemo iterum te tibi reddet.
Ibit qua coepit aetas nec cursum suum aut reuocabit aut supprimet; nihil
tumultuabitur, nihil admonebit uelocitatis suae: tacita labetur. Non illa se
regis imperio, non fauore populi longius proferet: sicut missa est a primo die,
curret, nusquam deuertetur, nusquam remorabitur. Quid fiet? Tu occupatus es,
uita festinat; mors interim aderit, cui uelis nolis uacandum est.
[9,1] Potestne quicquam stultius esse quam quorundam sensus, hominum eorum dico
qui prudentiam iactant? Operosius occupati sunt. Vt melius possint uiuere,
impendio uitae uitam instruunt. Cogitationes suas in longum ordinant; maxima
porro uitae iactura dilatio est: illa primum quemque extrahit diem, illa eripit
praesentia dum ulteriora promittit. Maximum uiuendi impedimentum est
exspectatio, quae pendet ex crastino, perdit hodiernum. Quod in manu fortunae
positum est disponis, quod in tua, dimittis. Quo spectas? Quo te extendis? Omnia
quae uentura sunt in incerto iacent: protinus uiue.
[9,2] Clamat ecce maximus uates
et uelut diuino horrore instinctus salutare carmen canit:
Optima quaeque dies miseris mortalibus aeui
Prima fugit.
"Quid cunctaris?", inquit, "Quid cessas? Nisi occupas, fugit." Et cum
occupaueris, tamen fugiet: itaque cum celeritate temporis utendi uelocitate
certandum est et uelut ex torrenti rapido nec semper ituro cito hauriendum.
[9,3] Hoc quoque pulcherrime ad exprobrandam infinitam cogitationem quod non optimam
quamque aetatem sed diem dicit. Quid securus et in tanta temporum fuga lentus
menses tibi et annos in longam seriem, utcumque auiditati tuae uisum est,
exporrigis? De die tecum loquitur et de hoc ipso fugiente.
[9,4] Num dubium est ergo
quin prima quaeque optima dies fugiat mortalibus miseris, id est occupatis?
Quorum puerilis adhuc animos senectus opprimit, ad quam imparati inermesque
perueniunt; nihil enim prouisum est: subito in illam necopinantes inciderunt,
accedere eam cotidie non sentiebant.
[9,5] Quemadmodum aut sermo aut lectio aut
aliqua intentior cogitatio iter facientis decipit et peruenisse ante sciunt quam
appropinquasse, sic hoc iter uitae assiduum et citatissimum quod uigilantes
dormientesque eodem gradu facimus occupatis non apparet nisi in fine.
[10,1] Quod proposui si in partes uelim et argumenta diducere, multa mihi
occurrent per quae probem breuissimam esse occupatorum uitam. Solebat dicere
Fabianus, non ex his cathedrariis philosophis, sed ex ueris et antiquis, "contra
affectus impetu, non subtilitate pugnandum, nec minutis uulneribus sed incursu
auertendam aciem". Non probabat cauillationes: "enim contundi debere, non
uellicari." Tamen, ut illis error exprobretur suus, docendi non tantum
deplorandi sunt.
[10,2] In tria tempora uita diuiditur: quod fuit, quod est, quod
futurum est. Ex his quod agimus breue est, quod acturi sumus dubium, quod egimus
certum. Hoc est enim in quod fortuna ius perdidit, quod in nullius arbitrium
reduci potest.
[10,3] Hoc amittunt occupati; nec enim illis uacat praeterita
respicere, et si uacet iniucunda est paenitendae rei recordatio. Inuiti itaque
ad tempora male exacta animum reuocant nec audent ea retemptare quorum uitia,
etiam quae aliquo praesentis uoluptatis lenocinio surripiebantur, retractando
patescunt. Nemo, nisi quoi omnia acta sunt sub censura sua, quae numquam
fallitur, libenter se in praeteritum retorquet:
[10,4] ille qui multa ambitiose
concupiit superbe contempsit, impotenter uicit insidiose decepit, auare rapuit
prodige effudit, necesse est memoriam suam timeat. Atqui haec est pars temporis
nostri sacra ac dedicata, omnis humanos casus supergressa, extra regnum fortunae
subducta, quam non inopia, non metus, non morborum incursus exagitet; haec nec
turbari nec eripi potest; perpetua eius et intrepida possessio est. Singuli
tantum dies, et hi per momenta, praesentes sunt; at praeteriti temporis omnes,
cum jusseritis, aderunt, ad arbitrium tuum inspici se ac detineri patientur,
quod facere occupatis non uacat.
[10,5] Securae et quietae mentis est in omnes uitae
suae partes discurrere; occupatorum animi, uelut sub iugo sint, flectere se ac
respicere non possunt. Abit igitur uita eorum in profundum; et ut nihil prodest,
licet quantumlibet ingeras, si non subest quod excipiat ac seruet, sic nihil
refert quantum temporis detur, si non est ubi subsidat: per quassos foratosque
animos transmittitur.
[10,6] Praesens tempus breuissimum est, adeo quidem ut
quibusdam nullum uideatur; in cursu enim semper est, fluit et praecipitatur;
ante desinit esse quam uenit, nec magis moram patitur quam mundus aut sidera,
quorum irrequieta semper agitatio numquam in eodem uestigio manet. Solum igitur
ad occupatos praesens pertinet tempus, quod tam breue est ut arripi non possit,
et id ipsum illis districtis in multa subducitur.
[11,1] Denique uis scire quam non diu uiuant? Vide quam cupiant diu uiuere.
Decrepiti senes paucorum annorum accessionem uotis mendicant: minores natu se
ipsos esse fingunt; mendacio sibi blandiuntur et tam libenter se fallunt quam si
una fata decipiant. Iam uero cum illos aliqua imbecillitas mortalitatis
admonuit, quemadmodum pauentes moriuntur, non tamquam exeant de uita sed tamquam
extrahantur. Stultos se fuisse ut non uixerint clamitant et, si modo euaserint
ex illa ualetudine, in otio uicturos; tunc quam frustra parauerint quibus non
fruerentur, quam in cassum omnis ceciderit labor cogitant.
[11,2] At quibus uita
procul ab omni negotio agitur, quidni spatiosa sit? Nihil ex illa delegatur,
nihil alio atque alio spargitur, nihil inde fortunae traditur, nihil neglegentia
interit, nihil largitione detrahitur, nihil superuacuum est: tota, ut ita dicam,
in reditu est. Quantulacumque itaque abunde sufficit, et ideo, quandoque ultimus
dies uenerit, non cunctabitur sapiens ire ad mortem certo gradu.
[12,1] Quaeris fortasse quos occupatos uocem? Non est quod me solos putes dicere
quos a basilica immissi demum canes eiciunt, quos aut in sua uides turba
speciosius elidi aut in aliena contemptius, quos officia domibus suis euocant ut
alienis foribus illidant, aut hasta praetoris infami lucro et quandoque
suppuraturo exercet.
[12,2] Quorundam otium occupatum est: in uilla aut in lecto suo,
in media solitudine, quamuis ab omnibus recesserint, sibi ipsi molesti sunt:
quorum non otiosa uita dicenda est sed desidiosa occupatio. Illum tu otiosum
uocas qui Corinthia, paucorum furore pretiosa, anxia subtilitate concinnat et
maiorem dierum partem in aeruginosis lamellis consumit? qui in ceromate (nam,
pro facinus! ne Romanis quidem uitiis laboramus) spectator puerorum rixantium
sedet? qui iumentorum suorum greges in aetatum et colorum paria diducit ? qui
athletas nouissimos pascit?
[12,3] Quid? Illos otiosos uocas quibus apud tonsorem
multae horae transmittuntur, dum decerpitur si quid proxima nocte succreuit, dum
de singulis capillis in consilium itur, dum aut disiecta coma restituitur aut
deficiens hinc atque illinc in frontem compellitur? Quomodo irascuntur, si
tonsor paulo neglegentior fuit, tamquam uirum tonderet! Quomodo excandescunt si
quid ex iuba sua decisum est, si quid extra ordinem iacuit, nisi omnia in anulos
suos reciderunt! Quis est istorum qui non malit rem publicam turbari quam comam
suam? qui non sollicitior sit de capitis sui decore quam de salute? qui non
comptior esse malit quam honestior? Hos tu otiosos uocas inter pectinem
speculumque occupatos?
[12,4] Quid illi qui in componendis, audiendis, discendis
canticis operati sunt, dum uocem, cuius rectum cursum natura et optimum et
simplicissimum fecit, in flexus modulationis inertissimae torquent, quorum
digiti aliquod intra se carmen metientes semper sonant, quorum, cum ad res
serias, etiam saepe tristes adhibiti sunt, exauditur tacita modulatio? Non
habent isti otium, sed iners negotium.
[12,5] Conuiuia me hercules horum non posuerim
inter uacantia tempora, cum uideam quam solliciti argentum ordinent, quam
diligenter exoletorum suorum tunicas succingant, quam suspensi sint quomodo aper
a coco exeat, qua celeritate signo dato glabri ad ministeria discurrant, quanta
arte scindantur aues in frusta non enormia, quam curiose infelices pueruli
ebriorum sputa detergeant: ex his elegantiae lautitiaeque fama captatur et usque
eo in omnes uitae secessus mala sua illos sequuntur, ut nec bibant sine
ambitione nec edant.
[12,6] Ne illos quidem inter otiosos numeraueris qui sella se et
lectica huc et illuc ferunt et ad gestationum suarum, quasi deserere illas non
liceat, horas occurrunt, quos quando lauari debeant, quando natare, quando
cenare alius admonet: et usque eo nimio delicati animi languore soluuntur, ut
per se scire non possint an esuriant.
[12,7] Audio quendam ex delicatis (si modo
deliciae uocandae sunt uitam et consuetudinem humanam dediscere), cum ex balneo
inter manus elatus et in sella positus esset, dixisse interrogando: "Iam sedeo?"
Hunc tu ignorantem an sedeat putas scire an uiuat, an uideat, an otiosus sit?
Non facile dixerim utrum magis miserear, si hoc ignorauit an si ignorare se
finxit.
[12,8] Multarum quidem rerum obliuionem sentiunt, sed multarum et imitantur;
quaedam uitia illos quasi felicitatis argumenta delectant; nimis humilis et
contempti hominis uidetur scire quid facias: i nunc et mimos multa mentiri ad
exprobrandam luxuriam puta. Plura me hercules praetereunt quam fingunt et tanta
incredibilium uitiorum copia ingenioso in hoc unum saeculo processit, ut iam
mimorum arguere possimus neglegentiam. Esse aliquem qui usque eo deliciis
interierit ut an sedeat alteri credat!
[12,9] Non est ergo hic otiosus, aliud illi
nomen imponas; aeger est, immo mortuus est; ille otiosus est cui otii sui et
sensus est. Hic uero semiuiuus, cui ad intellegendos corporis sui habitus indice
opus est, quomodo potest hic ullius temporis dominus esse?
[13,1] Persequi singulos longum est quorum aut latrunculi aut pila aut
excoquendi in sole corporis cura consumpsere uitam. Non sunt otiosi quorum
uoluptates multum negotii habent. Nam de illis nemo dubitabit quin operose nihil
agant, qui litterarum inutilium studiis detinentur, quae iam apud Romanos quoque
magna manus est.
[13,2] Graecorum iste morbus fuit quaerere quem numerum Ulixes
remigum habuisset, prior scripta esset Ilias an Odyssia, praeterea an eiusdem
esset auctoris, alia deinceps huius notae, quae siue contineas nihil tacitam
conscientiam iuuant, suie proferas non doctior uidearis sed molestior.
[13,3] Ecce Romanos quoque inuasit inane studium superuacua discendi; his diebus audiui
quendam referentem quae primus quisque ex Romanis ducibus fecisset: primus
nauali proelio Duilius uicit, primus Curius Dentatus in triumpho duxit
elephantos. Etiamnunc ista, etsi ad ueram gloriam non tendunt, circa ciuilium
tamen operum exempla uersantur; non est profutura talis scientia, est tamen quae
nos speciosa rerum uanitate detineat.
[13,4] Hoc quoque quaerentibus remittamus quis
Romanis primus persuaserit nauem conscendere (Claudius is fuit, Caudex ob hoc
ipsum appellatus quia plurium tabularum contextus caudex apud antiquos uocatur,
unde publicae tabulae codices dicuntur et naues nunc quoque ex antiqua
consuetudine quae commeatus per Tiberim subuehunt codicariae uocantur);
[13,5] sane et hoc ad rem pertineat, quod Valerius Coruinus primus Messanam uicit et primus
ex familia Valeriorum, urbis captae in se translato nomine, Messana appellatus
est paulatimque uulgo permutante litteras Messala dictus:
[13,6] num et hoc cuiquam
curare permittes quod primus L. Sulla in circo leones solutos dedit, cum
alioquin alligati darentur, ad conficiendos eos missis a rege Boccho
iaculatoribus? Et hoc sane remittatur: num et Pompeium primum in circo
elephantorum duodeuiginti pugnam edidisse commissis more proelii noxiis
hominibus, ad ullam rem bonam pertinet? Princeps ciuitatis et inter antiquos
principes (ut fama tradidit) bonitatis eximiae memorabile putauit spectaculi
genus nouo more perdere homines. Depugnant? Parum est. Lancinantur? Parum est:
ingenti mole animalium exterantur!
[13,7] Satius erat ista in obliuionem ire, ne quis
postea potens disceret inuideretque rei minime humanae. O quantum caliginis
mentibus nostris obicit magna felicitas! Ille se supra rerum naturam esse tunc
credidit, cum tot miserorum hominum cateruas sub alio caelo natis beluis
obiceret, cum bellum inter tam disparia animalia committeret, cum in conspectum
populi Romani multum sanguinis funderet mox plus ipsum fundere coacturus; at
idem postea Alexandrina perfidia deceptus ultimo mancipio transfodiendum se
praebuit, tum demum intellecta inani iactatione cognominis sui.
[13,8] Sed, ut illo
reuertar unde decessi et in eadem materia ostendam superuacuam quorundam
diligentiam, idem narrabat Metellum, uictis in Sicilia Poenis triumphantem, unum
omnium Romanorum ante currum centum et uiginti captiuos elephantos duxisse;
Sullam ultimum Romanorum protulisse pomerium, quod numquam prouinciali sed
Italico agro adquisito proferre moris apud antiquos fuit. Hoc scire magis
prodest quam Auentinum montem extra pomerium esse, ut ille affirmabat, propter
alteram ex duabus causis, aut quod plebs eo secessisset aut quod Remo auspicante
illo loco aues non addixissent, alia deinceps innumerabilia quae aut farta sunt
mendaciis aut similia?
[13,9] Nam ut concedas omnia eos fide bona dicere, ut ad
praestationem scribant, tamen cuius ista errores minuent? cuius cupiditates
prement? quem fortiorem, quem iustiorem, quem liberaliorem facient? Dubitare se
interim Fabianus noster aiebat an satius esset nullis studiis admoueri quam his
implicari.
[14,1] Soli omnium otiosi sunt qui sapientiae uacant, soli uiuunt; nec enim suam
tantum aetatem bene tuentur: omne aeuum suo adiciunt; quicquid annorum ante
illos actum est, illis adquisitum est. Nisi ingratissimi sumus, illi clarissimi
sacrarum opinionum conditores nobis nati sunt, nobis uitam praeparauerunt. Ad
res pulcherrimas ex tenebris ad lucem erutas alieno labore deducimur; nullo
nobis saeculo interdictum est, in omnia admittimur et, si magnitudine animi
egredi humanae imbecillitatis angustias libet, multum per quod spatiemur
temporis est.
[14,2] Disputare cum Socrate licet, dubitare cum Carneade, cum Epicuro
quiescere, hominis naturam cum Stoicis uincere, cum Cynicis excedere. Cum rerum
natura in consortium omnis aeui patiatur incedere, quidni ab hoc exiguo et
caduco temporis transitu in illa toto nos demus animo quae immensa, quae aeterna
sunt, quae cum melioribus communia?
[14,3] Isti qui per officia discursant, qui se
aliosque inquietant, cum bene insanierint, cum omnium limina cotidie
perambulauerint nec ullas apertas fores praeterierint, cum per diuersissimas
domos meritoriam salutationem circumtulerint, quotum quemque ex tam immensa et
uariis cupiditatibus districta urbe poterunt uidere?
[14,4] Quam multi erunt quorum
illos aut somnus aut luxuria aut inhumanitas summoueat! Quam multi qui illos,
cum diu torserint, simulata festinatione transcurrant! Quam multi per refertum
clientibus atrium prodire uitabunt et per obscuros aedium aditus profugient,
quasi non inhumanius sit decipere quam excludere! Quam multi hesterna crapula
semisomnes et graues illis miseris suum somnum rumpentibus ut alienum
exspectent, uix alleuatis labris insusurratum miliens nomen oscitatione
superbissima reddent!
[14,5] Hos in ueris officiis morari putamus, licet dicant, qui
Zenonem, qui Pythagoran cotidie et Democritum ceterosque antistites bonarum
artium, qui Aristotelen et Theophrastum uolent habere quam familiarissimos. Nemo
horum non uacabit, nemo non uenientem ad se beatiorem, amantiorem sui dimittet,
nemo quemquam uacuis a se manibus abire patietur; nocte conueniri, interdiu ab
omnibus mortalibus possunt.
[15,1] Horum te mori nemo coget, omnes docebunt; horum nemo annos tuos conterit,
suos tibi contribuit; nullius ex his sermo periculosus erit, nullius amicitia
capitalis, nullius sumptuosa obseruatio. Feres ex illis quicquid uoles; per
illos non stabit quominus quantum plurimum cupieris haurias.
[15,2] Quae illum
felicitas, quam pulchra senectus manet, qui se in horum clientelam contulit!
Habebit cum quibus de minimis maximisque rebus deliberet, quos de se cotidie
consulat, a quibus audiat uerum sine contumelia, laudetur sine adulatione, ad
quorum se similitudinem effingat.
[15,3] Solemus dicere non fuisse in nostra
potestate quos sortiremur parentes, forte nobis datos: bonis uero ad suum
arbitrium nasci licet. Nobilissimorum ingeniorum familiae sunt: elige in quam
adscisci uelis; non in nomen tantum adoptaberis, sed in ipsa bona, quae non
erunt sordide nec maligne custodienda: maiora fient quo illa pluribus diuiseris.
[15,4] Hi tibi dabunt ad aeternitatem iter et te in illum locum ex quo nemo deicitur
subleuabunt. Haec una ratio est extendendae mortalitatis, immo in immortalitatem
uertendae. Honores, monumenta, quicquid aut decretis ambitio iussit aut operibus
exstruxit cito subruitur, nihil non longa demolitur uetustas et mouet; at iis
quae consecrauit sapientia nocere non potest; nulla abolebit aetas, nulla
deminuet; sequens ac deinde semper ulterior aliquid ad uenerationem conferet,
quoniam quidem in uicino uersatur inuidia, simplicius longe posita miramur.
[15,5] Sapientis ergo multum patet uita; non idem illum qui ceteros terminus cludit;
solus generis humani legibus soluitur; omnia illi saecula ut deo seruiunt.
Transiit tempus aliquod? hoc recordatione comprendit; instat? hoc utitur;
uenturum est? hoc praecipit. Longam illi uitam facit omnium temporum in unum
collatio.
[16,1] Illorum breuissima ac sollicitissima aetas est qui praeteritorum
obliuiscuntur, praesentia neglegunt, de futuro timent: cum ad extrema uenerunt,
sero intellegunt miseri tam diu se dum nihil agunt occupatos fuisse.
[16,2] Nec est quod hoc argumento probari putes longam illos agere uitam, quia interdum mortem
inuocant: uexat illos imprudentia incertis affectibus et incurrentibus in ipsa
quae metuunt; mortem saepe ideo optant quia timent.
[16,3] Illud quoque argumentum
non est quod putes diu uiuentium, quod saepe illis longus uidetur dies, quod,
dum ueniat condictum tempus cenae, tarde ire horas queruntur; nam si quando
illos deseruerunt occupationes, in otio relicti aestuant nec quomodo id
disponant ut extrahant sciunt. Itaque ad occupationem aliquam tendunt et quod
interiacet omne tempus graue est, tam me hercules quam cum dies muneris
gladiatorii edictus est, aut cum alicuius alterius uel spectaculi uel uoluptatis
exspectatur constitutum, transilire medios dies uolunt.
[16,4] Omnis illis speratae
rei longa dilatio est; at illud tempus quod amant breue est et praeceps
breuiusque multo, suo uitio; aliunde enim alio transfugiunt et consistere in una
cupiditate non possunt. Non sunt illis longi dies, sed inuisi; at contra quam
exiguae noctes uidentur, quas in complexu scortorum aut umo exigunt!
[16,5] Inde etiam poetarum furor fabulis humanos errores alentium, quibus uisus est Iuppiter
uoluptate concubitus delenitus duplicasse noctem; quid aliud est uitia nostra
incendere quam auctores illis inscribere deos et dare morbo exemplo diuinitatis
excusatam licentiam? Possunt istis non breuissimae uideri noctes quas tam care
mercantur? Diem noctis exspectatione perdunt, noctem lucis metu.
[17,1] Ipsae uoluptates eorum trepidae et uariis terroribus inquietae sunt
subitque cum maxime exsultantis sollicita cogitatio: "Haec quam diu?" Ab hoc
affectu reges suam fleuere potentiam, nec illos magnitudo fortunae suae
delectauit, sed uenturus aliquando finis exterruit.
[17,2] Cum per magna camporum
spatia porrigeret exercitum nec numerum eius sed mensuram comprenderet Persarum
rex insolentissimus, lacrimas profudit, quod intra centum annos nemo ex tanta
iuuentute superfuturus esset; at illis admoturus erat fatum ipse qui flebat
perditurusque alios in mari alios in terra, alios proelio alios fuga, et intra
exiguum tempus consumpturus illos quibus centesimum annum timebat.
[17,3] Quid quod
gaudia quoque eorum trepida sunt? Non enim solidis causis innituntur, sed eadem
qua oriuntur uanitate turbantur. Qualia autem putas esse tempora etiam ipsorum
confessione misera, cum haec quoque quibus se attollunt et super hominem
efferunt parum sincera sint?
[17,4] Maxima quaeque bona sollicita sunt nec ulli
fortunae minus bene quam optimae creditur; alia felicitate ad tuendam
felicitatem opus est et pro ipsis quae successere uotis uota facienda sunt. Omne
enim quod fortuito obuenit instabile est: quod altius surrexerit, opportunius
est in occasum. Neminem porro casura delectant; miserrimam ergo necesse est, non
tantum breuissimam uitam esse eorum qui magno parant labore quod maiore
possideant.
[17,5] Operose assequuntur quae uolunt, anxii tenent quae assecuti sunt;
nulla interim numquam amplius redituri temporis ratio est: nouae occupationes
ueteribus substituuntur, spes spem excitat, ambitionem ambitio. Miseriarum non
finis quaeritur, sed materia mutatur. Nostri nos honores torserunt? plus
temporis alieni auferunt; candidati laborare desiimus? suffragatores incipimus;
accusandi deposuimus molestiam? iudicandi nanciscimur; iudex desiit esse?
quaesitor est; alienorum bonorum mercennaria procuratione consenuit? suis opibus
distinetur.
[17,6] Marium caliga dimisit? consulatus exercet; Quintius dictaturam
properat peruadere? ab aratro reuocabitur. Ibit in Poenos nondum tantae maturus
rei Scipio; uictor Hannibalis uictor Antiochi, sui consulatus decus fraterni
sponsor, ni per ipsum mora esset, cum loue reponeretur: ciuiles seruatorem
agitabunt seditiones et post fastiditos a iuuene diis aequos honores iam senem
contumacis exilii delectabit ambitio. Numquam derunt uel felices uel miserae
sollicitudinis causae; per occupationes uita trudetur; otium numquam agetur,
semper optabitur.
[18,1] Excerpe itaque te uulgo, Pauline carissime, et in tranquilliorem portum
non pro aetatis spatio iactatus tandem recede. Cogita quot fluctus subieris,
quot tempestates partim priuatas sustinueris, partim publicas in te conuerteris;
satis iam per laboriosa et inquieta documenta exhibita uirtus est; experire quid
in otio faciat. Maior pars aetatis, certe melior rei publicae datast: aliquid
temporis tui sume etiam tibi.
[18,2] Nec te ad segnem aut inertem quietem uoco, non
ut somno et caris turbae uoluptatibus quicquid est in te indolis uiuidae mergas;
non est istud adquiescere: inuenies maiora omnibus adhuc strenue tractatis
operibus, quae repositus et securus agites.
[18,3] Tu quidem orbis terrarum rationes
administras tam abstinenter quam alienas, tam diligenter quam tuas, tam
religiose quam publicas. In officio amorem consequeris, in quo odium uitare
difficile est; sed tamen, mihi crede, satius est uitae suae rationem quam
frumenti publici nosse.
[18,4] Istum animi uigorem rerum maximarum capacissimum a
ministerio honorifico quidem sed parum ad beatam uitam apto reuoca, et cogita
non id egisse te ab aetate prima omni cultu studiorum liberalium ut tibi multa
milia frumenti bene committerentur; maius quiddam et altius de te promiseras.
Non derunt et frugalitatis exactae homines et laboriosae operae; tanto aptiora
exportandis oneribus tarda iumenta sunt quam nobiles equi, quorum generosam
pernicitatem quis umquam graui sarcina pressit? Cogita praeterea quantum
sollicitudinis sit ad tantam te molem obicere: cum uentre tibi humano negotium
est; nec rationem patitur nec aequitate mitigatur nec ulla prece flectitur
populus esuriens.
[18,5] Modo modo intra paucos illos dies quibus C. Caesar periit (si
quis inferis sensus est) hoc grauissime ferens quod decedebat populo Romano
superstite, septem aut octo certe dierum cibaria superesse! Dum ille pontes
nauibus iungit et uiribus imperi ludit, aderat ultimum malorum obsessis quoque,
alimentorum egestas; exitio paene ac fame constitit et, quae famem sequitur,
rerum omnium ruina furiosi et externi et infeliciter superbi regis imitatio.
[18,6] Quem tunc animum habuerunt illi quibus erat mandata frumenti publici cura, saxa,
ferrum, ignes, Gaium excepturi? Summa dissimulatione tantum inter uiscera
latentis mali tegebant, cum ratione scilicet: quaedam enim ignorantibus aegris
curanda sunt, causa multis moriendi fuit morbum suum nosse.
[19,1] Recipe te ad haec tranquilliora, tutiora, maiora! Simile tu putas esse,
utrum cures ut incorruptum et a fraude aduehentium et a neglegentia frumentum
transfundatur in horrea, ne concepto umore uitietur et concalescat, ut ad
mensuram pondusque respondeat, an ad haec sacra et sublimia accedas sciturus
quae materia sit dei, quae uoluptas, quae condicio, quae forma; quis animum tuum
casus exspectet; ubi nos a corporibus dimissos natura componat; quid sit quod
huius mundi grauissima quaeque in medio sustineat, supra leuia suspendat, in
summum ignem ferat, sidera uicibus suis excitet; cetera deinceps ingentibus
plena miraculis?
[19,2] Vis tu relicto solo mente ad ista respicere! Nunc, dum calet
sanguis, uigentibus ad meliora eundum est. Exspectat te in hoc genere uitae
multum bonarum artium, amor uirtutum atque usus, cupiditatum obliuio, uiuendi ac
moriendi scientia, alta rerum quies.
[20,1] Omnium quidem occupatorum condicio misera est, eorum tamen miserrima, qui
ne suis quidem laborant occupationibus, ad alienum dormiunt somnum, ad alienum
ambulant gradum, amare et odisse, res omnium liberrimas, iubentur. Hi si uolent
scire quam breuis ipsorum uita sit, cogitent ex quota parte sua sit.
[20,2] Cum uideris itaque praetextam saepe iam sumptam, cum celebre in foro nomen, ne
inuideris: ista uitae damno parantur. Vt unus ab illis numeretur annus, omnis
annos suos conterent. Quosdam antequam in summum ambitionis eniterentur, inter
prima luctantis aetas reliquit; quosdam, cum in consummationem dignitatis per
mille indignitates erepsissent, misera subiit cogitatio laborasse ipsos in
titulum sepulcri; quorundam ultima senectus, dum in nouas spes ut iuuenta
disponitur, inter conatus magnos et improbos inualida defecit.
[20,3] Foedus ille quem in iudicio pro ignotissimis litigatoribus grandem natu et imperitae coronae
assensiones captantem spiritus liquit; turpis ille qui uiuendo lassus citius
quam laborando inter ipsa officia collapsus est; turpis quem accipiendis
immorientem rationibus diu tractus risit heres.
[20,4] Praeterire quod mihi occurrit
exemplum non possum: Turannius fuit exactae diligentiae senex, qui post annum
nonagesimum, cum uacationem procurationis ab C. Caesare ultro accepisset,
componi se in lecto et uelut exanimem a circumstante familia plangi iussit.
Lugebat domus otium domini senis nec finiuit ante tristitiam quam labor illi
suus restitutus est. Adeone iuuat occupatum mon?
[20,5] Idem plerisque animus est;
diutius cupiditas illis laboris quam facultas est; cum imbecillitate corporis
pugnant, senectutem ipsam nullo alio nomine grauem iudicant quam quod illos
seponit. Lex a quinquagesimo anno militem non legit, a sexagesimo senatorem non
citat: difficilius homines a se otium impetrant quam a lege.
[20,6] Interim dum
rapiuntur et rapiunt, dum alter alterius quietem rumpit, dum mutuo miseri sunt,
uita est sine fructu, sine uoluptate, sine ullo profectu animi; nemo in
conspicuo mortem habet, nemo non procul spes intendit, quidam uero disponunt
etiam illa quae ultra uitam sunt, magnas moles sepulcrorum et operum publicorum
dedicationes et ad rogum munera et ambitiosas exsequias. At me hercules istorum
funera, tamquam minimum uixerint, ad faces et cereos ducenda sunt.
|
